Kung sa bagay di ko rin sila masisisi ang hirap nga namang magsulat lalo na kung kaya ka lang nag create ng blog eh kasi naiinis ka gusto mo maglabas ng sama ng loob, o kaya naiigit ka lang gumaya ka.

Mahirap mag maintain ng blog lalo kung wala naman talaga sa puso mo ang pag susulat.

Anyway, so eto nga bumagsak ako sa adobongpapel na hindi ko lama kung bakit yan ang pangalan ng blog ko. but since anjan na yan tyagain at pagyabungin na lang na

During the weekend, I unfortunately had an accident which resulted to a broken bone. With this, I would like to inform you that it would be impossible for me to come to work for the next few weeks.

Attached is the a copy of the x-ray.

Regards,

Noy Paralusi

Ilang tulog na lang at malalaman na natin ang tunay na bisa ng head and Shoulder  na iniindorso ng ating pambansang Kamao.

 Malalaman na natin kung sadya ngang mabisa ito hindi lamang pangontra sa balakubak kundi  magaling din laban sa kuto(Cotto).

 Sabay sabay nating hintayin ang muling pagsabak ng ating pambansang Kamao.

Pero kapatid ingat sa panghahalik lalo na sa kapareho mo lalaki hahaha…  at lalong lalo na kapag kapareho mo boksingero….

Gusto mo itry? panoorin mo to….

“I am issuing this statement to clear my name in the current controversy in which I allegedly posted a highly insensitive and offensive message on the social networking website, Facebook, in relation to the victims of typhoon Ondoy that recently struck parts of the Philippines.

“About two years ago, an anonymous source crea¬ted these accounts u¬sing my identity, posting my personal details, my real pictures captioned roughly and attacking other people.
“Because of these incidents, I reported such abu¬ses and sent my credentials to the administrators of such sites, particularly Facebook.

“I have been abused and am still being abused online in social networking websites such as Facebook, Friendster, Multiply etc.

“In the early sta¬ges, I was advised by close friends to ignore the situation, sa¬ying this would simply go away. Unfortunately, it has not stopped.

“Hence, I filed a complaint with the Dubai Police about eight months ago hoping they could help me with my problem.

“Should anyone wish to check my statement, my case is still under investigation with said authorities.
“Time passed and these sites continued to ge¬nerate malicious, obscene and cruel messages that are widely exposed and relayed to the public under my name.
“Yesterday, September 27th 2009, I received phone calls from my close friends regarding very alarming posts in the above mentioned websites that directly offended flood victims as a result of typhoon Ondoy.
“These malicious statement(s) which are posted under account names Jacque or Jackie are not of my doing.

“It is unfortunate that such statements were maliciously attributed to me and I do sympathize and understand the adverse and somehow verbally violent reaction that has been elicited by such insensitive statements or posts.

“Rest assured, I have taken every legal step that can be done in this regard.

“I too, have become a victim as much as those who may have lost their lives and properties to such a devastating natural calamity.

“This recent controversy has greatly affected my reputation, my family, and my friends.
“I am devastated and shocked at the extent my character, my perso¬nal information and private space have been viola¬ted.

“I have a deep respect and regard for my country. I am proud to be a Fili¬pino and would never say or do anything to harm the inte¬rest of my country or countrymen.

“I have also had the privilege of participating in civic-oriented activities in Dubai, particularly in trying to help my fellow countrymen seek employment during the height of mass layoffs brought about by the ongoing global financial crisis, as well as those seeking employment for the first time.

“Making a mockery of any unfortunate incidents befalling any of my fellow Filipinos is simply contrary to my character.

“I condemn the person or persons behind these malicious acts to impute damage on my integrity and I hope that you can dig deep into your hearts and minds to truly find the truth in all these.”

Sinó ang mag-aakala na ang maulang umaga ng Sabadó, Setyembre 26, ay maghahatid ng ibayóng hinagpis at pagdurusa sa libu-libóng residente ng Marikina City?

Isa akó sa mga taga-Marikina na nasa gitna ng kalunus-lunós na ngitngit ng kalikasan. Isang karanasang nagbigay sa amin ng pangalawang buhay.

Isang karanasang nagturó sa amin na pikit-matang pananalangin at pagkapit sa Diyós dahil Siya na lamang ang aming kaligtasan. Isang karanasang nagsilbing latay sa aming isipan at kalóóban na hanggang ngayón ay bangungót na bumabalik-balik sa aming pagtulóg.

Naritó ang aking karanasan sa Twinville Subd., Bgy. Cóncepción, Marikina City.

Bagó mag-alas-ótsó ng umaga, isang malambing na bóses ng 3-anyós kóng pamangking si Dannise ó ‘Ishie’ ang gumising sa akin na dati nitóng ginagawa.

“Mómmy, gising na sabi ni lóla kasi and’yan na ang baha,” sabi ng makulit kóng pamangkin na dinedma kó lang. Ang nanay kóng si Teresita ang tinutukóy niyang lóla.

8:15 a.m. – Pagbaba kó ng bahay, nakuha kó pang mag-cómputer at mag-Facebóók gaya ng aking nakagawian. Sabi kó sa status kó, “Nakakainis baha na naman.”

Nóóng mga óras na iyón ay umaangat na ang tubig sa likód ng bahay namin. Nagsisimula nang lamunin ng baha ang mga kapitbahay namin.

Peró dahil may kataasan ang gróund flóór namin ay kampante akó sa ginagawa kó.

9 a.m. (Setyembre 26) – Nagsimulang pumasók ang tubig sa bahay.

Napabalikwas na kami. Paspasang nag¬ligpit ng mga gamit ang mga kapatid kó na sina Lyka, Glaiza, Jóan at Teresa at asawa kóng si Sam.

Lahat ng appliances ay inakyat namin sa ikalawang palapag ng aming bahay.

Peró kasabay ng pagpasók ng tubig sa lóób ng bahay ay naglabasan ang sangkaterbang ipis. Nakapangingilabót at nakakadiri ang kanilang dami at kahit sa taó ay kuma¬kapit sila. Sinabayan din itó ng pagsulputan ng mga ahas na hindi namin malaman kung saan nanggagaling.

10 a.m. – Nasa ikalawang palapag kami ng bahay at maayós na sinasalansan ang mga gamit at appliances na aming inakyat nang sórpresahin kami ng bumulwak na tubig. Pagsulyap namin sa bintana ay isang malawak na ilóg na ang bumulaga sa amin. Ilang kapitbahay ang nakalubóg na ang mga bubóng.

Rumaragasa ang tubig. Mabilis ang paglaki nitó. Para talagang delubyó.

Sa puntóng iyón, alam naming lahat na hindi nórmal ang sitwasyón.

Labinlimang taón kaming nakatira ritó at ngayón lamang umakyat sa secónd flóór ng bahay namin ang tubig.

Isang knapsack ang hinablót kó. Nilagyan ng kahit anóng damit na mahahablót. Wala kaming ibang nasa isip kundi ang mailigtas ang bawat isa sa amin.

Sinira ng asawa kó ang bintana at dóón kami isa-isang idinaan palabas ng bubóng. Una ang mga kapatid kó, ang pamangkin kóng si Ishie, ang nanay kó at kaming mag-asawa.

Walang 10 minutó, nilamón ng baha ang buó naming bahay na pinaghirapang ipundar ng buóng pamilya at kamakailan lamang ay pina-renóvate ng kapatid kóng nasa Canada.

10:30 a.m. – Nasa bubóng kami peró patulóy pa rin ang pagtaas ng tubig.

Halós masiraan na kami ng bait. Saan pa kami pupunta?

Sa gitna ng pagdarasal, dumating ang kapitbahay naming si Ónók dala ang kanyang maliit na bangka. Isa-isa niya kaming itinawid sa ‘di kalayuang bahay na mayróóng third flóór.

Sa kabusilakan ng pusó ni Narcisa Ariza ay pinatulóy niya kami kasama ng iba pang kapitbahay na pinalad na makatawid sa kanya. Umabót kami sa 35-kataó róón, kasama ang isang paralisadóng kapitbahay na si Maximó Planes.

11 a.m. – Habang nasa lóób kami ng bahay ni Narcisa ay tanaw na tanaw namin ang hagupit ng kalamidad sa mala-dagat na subdibisyón.

Kalunus-lunós ang mga inaanód na bahay. Pami-pamil¬yang taó ang nasa bubóng. May mga inang may kargang sanggól. Lahat ay nagpapagibik ng saklóló.

Nakakaduróg ng pusó peró wala kaming magawa. Kami man ay nasa katulad na sitwasyón. Nakatulala kaming nakatanaw sa kanila. Manhid na sa kanilang mga sigaw at abut-abót ang dasal na sana ay may dumating na saklóló para sa kanila at para sa amin.

11:30 a.m.-12:30 p.m. – Nagsimulang umakyat ang tubig sa aming kinalalagyan. Nagpanik ang lahat. Sinira ng mga lalaki ang kisame ng bahay at isa-isa kaming iniakyat sa attic. Una ang paralisadóng si Maximó, mga matatanda, bata at mga babae.

Abut-abót ang aming dasal. Lahat-lahat na ay pinagdarasal namin. “Sana ay huwag bumigay ang attic dahil 35 kaming naróón. Sana ay tumigil na ang pag-akyat ng tubig dahil wala na kaming aakyatan pa. Sana ay may dumating na saklóló bagó mahuli ang lahat.”

1 p.m. – Tila dininig ang dasal naming tumigil na sa pagtaas ang tubig. Hindi na namin naramdaman ang pagpasók nitó sa attic. Nagsimula kaming kumalma peró dóón na rin namin naramdaman ang gutóm at pagód.

Simula nóóng umaga ay wala pa kaming kinakain.

Bumilang ng maraming óras. Mag-usap-dili kami. Tinitipid ang lahat ng enerhiya sa katawan. Kahit tubig ay wala kaming nadala.

Sa buóng panahón, sinusubukan naming tumawag sa mga rescue numbers na alam namin. Kanya-kanya ka¬ming sikap peró walang makóntak. Hindi namin alam kung walang signal ó clógged lang ang netwórk.

Nagsimulang dumilim ang paligid. Ramdam na rin namin ang lamig sa katawan ng basa naming mga damit.

8 p.m. – Naisip ng asawa kó na ilipat kami sa ‘di kalayuang abandónadóng templó ó mósque ng Muslim. Limang palapag kasi ‘yun. Ang takót n’ya ay baka mu¬ling tumaas ang tubig at tiyak nang malulunód kaming pare-parehó sa attic.

Peró hindi talaga kakayanin. Malakas ang agós ng tubig. Nóóng mga óras na iyón, blangkó na akó. Tinititigan kó na lang ang nanay kó. Napapaisip na baka itó na ang katapusan namin. Awang-awa akó sa kanya. Nakatulala at basang-basa. Pati na sa mga batang nandóón. Nagugutóm, nauuhaw, giniginaw. Pumikit na lang akó at nagdasal. Ipinaubaya kó na ang lahat sa Kanya.

9 p.m. – Isang pag-asa ang sumilay sa amin. Dumating ang magkakapatid na Jósef – Ricky Bóy, Larry at Gilbert – dala ang maliit nilang bangka. Nag-alók silang ilikas kami sa abandónadóng mósque peró paisa-isa lang. Una ang matatanda at mga bata. Maliit ang bangka at malakas ang agós.

Paliwanag nila, ginabi sila dahil inuna nila ang mga kapitbahay na na-trap sa bubóng. Halós anim na óras silang pabalik-balik at walang pagód sa pagsagwan.

10:10 p.m. – Nagkasama-sama kaming lahat sa mósque, maliban sa asawa kóng nagpaiwan sa attic para samahan ang parali¬sadóng kapitbahay na tumangging magpatawid sa bangka. Abut-abót ang pag-aalala kó peró wala akóng magawa.

Nagmistulang evacuatión center ang mósque. Alam naming ligtas na kami peró hindi namin magawang matulóg kahit sóbra ang pagód. Sinubukan kóng mahiga peró lalóng malamig sa katawan ang pagdidikit ng basang damit kó at basang sementó.

Halós magdamag na nag-iiyakan ang mga bata. Nagugutóm at giniginaw.
Ditó kó naranasang kumain nang halós bigas pang kanin. Hindi pa inin ay ibi¬nebenta na. Agawan pa ang mga may pera sa pagbili.

Sa bawat subó mó ay may batang nakatanghód sa’yó. May umiihi at nagbabawas sa harap mó. Peró dahil kailangang malamnan ang tiyan, lahat itó ay tiniis namin.

Araw ng Linggó, Set¬yembre 27. Bumulaga sa amin ang pangit na bakas ni ‘Óndóy’. Lubóg sa putik na baha ang mga bahay. Saka kó naisip, ang tanging nai¬ligtas namin – bukód sa aming mga sari¬li – ang isang knapsack na may ilang pirasóng damit.

Nakakapanlumó.

Sinubukan naming hugasan ang putik sa itaas na bahagi ng aming bahay na wala nang tubig peró wala pa ka¬ming sapat na lakas para gawin iyón.

Sa isang iglap, nawala ang lahat ng aming ipinundar. Mula sa damit, mga gamit sa bahay, appliances at bahay. Iyak nang iyak ang nanay kó. Hindi namin magawang mapatahan dahil kami man ay nahihirapang pigilin ang pumapatak na luha sa aming mga mata.

Ngayón ay nakatira kami sa isang bahay sa Masinag na inuupahan namin. Pati sa pagkuha sa mauupahang bahay ay nagkakaagawan kaya’t masa¬sabing pinalad pa rin kaming makakuha agad.

Pumapasók na ulit akó sa Abante/Abante Tónite kung saan akó nagtatrabahó bilang próófreader.

Binabangungót pa rin akó. Ang nanay kó, tuwing umuulan ay namamakyaw ng kandila. Epektó na ng sóbrang takót.

Maaaring matagalan peró alam kóng ma¬kakabangón kami. Balik-Facebóók akó. Nagpapasalamat sa mga kaópisina at kaibigan. Ina-update ang kapatid kóng nasa Canada.

Mahirap peró mapa¬lad pa rin kami na lahat kami ay ligtas. Lahat, dahil sa pagpapala ng Panginóón!

Source: www.abante.com.ph by Máricár de Felipe